در کافه دهلیز، نورپردازی نقش ستون فقرات فضاسازی را ایفا میکند و بهصورت کاملاً هدفمند در خدمت تعریف وایب قرار گرفته است؛ استفاده از نورهای گرم با دمای رنگ پایین (Warm White) در کنار منابع نوری غیرمستقیم باعث شده فضا حس صمیمیت، مکث و آرامش داشته باشد، بدون آنکه یکنواخت یا خنثی شود. نورها بهجای پخش یکنواخت، بهصورت لایهای عمل میکنند؛ نور عمومی ملایم برای حفظ دید کلی، نور تأکیدی روی میزها و عناصر معماری، و سایههایی کنترلشده که عمق بصری ایجاد میکنند. در دکوراسیون، ترکیب متریالهای تیره یا نیمهتیره با نور گرم، کنتراستی حسابشده ساخته که حس پناهگاه شهری و فضای درونگرا را تقویت میکند. رنگبندی غالب، خنثی و خاکی است و عمداً اجازه میدهد نور بهعنوان عنصر احساسی غالب عمل کند؛ نتیجه، وایبی بالغ، مینیمال و تا حدی رازآلود است که مخاطب را به ماندن، گفتوگو و تجربهی آرام دعوت میکند، نه صرفاً مصرف سریع.