وقتی وارد The To Café میشی، انگار وارد جایی میشی که زمان کمی کند شده؛ نه خیلی، فقط آنقدر که بتوانی نفسی عمیق بکشی و لحظه را واقعاً حس کنی. نور ملایم از پنجرهها روی میزها میافتد، رنگها آراماند و گوشهها دعوت میکنند که جایی بنشینی بدون اینکه به سرعتِ بیرون فکر کنی. طراحی فضا ساده است اما با یک حسِ لطیفِ «آشنا بودن» که بیدردسر تو را میپذیرد، مثل اینکه یک دوست خوب برایت جا باز کرده باشد.
وایب کافه بیشتر به سکوتِ قابللمس نزدیک است تا هیاهوی معمولِ کافهها؛ البته سکوتِ سنگین نه، بلکه سکوتِ مناسب برای گفتوگوی آرام، برای فکر کردن یا حتی برای دیدنِ خودت در چند لحظهی بدون عجله. فاصلهی میزها، نورِ ملایم، و صندلیهایی که انگار از قبل میدانستهاند قرار است چند دقیقه بیشتر در آن بنشینی؛ همه اینها حسِ «آرام بودن» را تقویت میکنند.
این فضا برای کسانی مناسب است که میخواهند چند دقیقه یا چند ساعت واقعی بنشینند: کسانی که از شلوغی فراریاند؛ کسانی که با یک فنجان قهوه میخواهند فکر کنند، با دوستشان بیدغدغه حرف بزنند یا فقط گوشهای بنشینند و لحظهای با سکوتِ خوب همراه شوند. سفارشها هم چنین حسی دارند؛ نه برای جلب توجه، بلکه برای همراهی با آن حالِ بیادعایِ آرامِ تو.